Bir sinema filminde şöyle bir bölüm izlemiştim; Arabalardaki dikiz aynası neden vardır bilir misin? Arkayı görmek için… Peki

Eskiler sevginin gösterişten uzak, derin ama sessiz bir emanet olduğunu söylerler. Yıllar boyu fırtınayı görmekte var, güneşli günleri de. Aslolan

  Desem ki vakitlerden bir Nisan akşamıdır, Rüzgârların en ferahlatıcısı senden esiyor, Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini, Ormanların en kuytusunu

Hayat, sürekli bir değişim ve gelişim yolculuğu. Bu yolculukta en değerli varlıklarımızdan biri de kendimiz… insan çocukluğunun evinden bir gün

En hassas noktamızdan vurmaya çalışıyorlar! Taşla, sopayla, baltayla, asitle, Polise saldırıyorlar!   Bu millet kutsalına dokunanı affetmez!   Aziz Türk

İnsan hayatın akışına gereğinden fazla takılmadan, her şeyin ilahi bir düzen içinde gerçekleştiğini kabul ettiğinde, iç huzuru buluyor. Çünkü; kabul

Sâdi Şirazî ‘ye sormuşlar: – İnsan nedir ?   “Yek katre-i hûnest, sâd hezârân endîşe.” diye tanımlar.   Yani insan,

Vazgeçmemek öğretildi bize. Vazgeçmenin pes etmek olduğu anlatıldı. Vazgeçersek kaybedeceğimiz, Vazgeçmezsek kazanacağımız nasihat edildi. Zaman bazen haklı çıkardı, bazen de

Dünyaya geldiğin andan itibaren yolcusun.   Niyetin de olupta bir türlü çıkılamayan yollarla örülü insan ömrü.   Denir ki; “Uzak

    Her insan varlığından huzur bulacağı bir dost, Her insan bazen hiç konuşmadan saatlerce yaslanacağı bir kol, Her insan