Çocuk hıçkırır Anne ağlar

Anneler özverisiyle sevgi ve güven yayar yavrularına doğru… Mevzu bahis olan çocukları ise kapsama alanı sınırsızdır, yavrusu neredeyse anne de orada… Yavrularının dert ve tasalarını bir mıknatısın demir tozlarını çektiği gibi kendinden toplar anne… Sözcükler yetersiz ve sınırlıdır, anneyi tarif etmeye ya da övmeye…  Bir gün değil bin gün yetmez aslında, onu anmaya… Ne kadar gün varsa o kadar gün anneler günüdür bence, hem de sürekli ve sınırsız…

İlklerin tezahürü, var olmanın başlangıç adımıdır anne… İlk buluşma, ilk tanışma, ilk iletişim, ilk sevgi, ilk beslenme… Bu ilklerle anneye nihayetsiz bir bağ kurulur, kesinlikle bitmeyen… Asla onun gibi ağlamaz kimse, onun kadar sevinemediği gibi… Yürektendir sevgisi, karşılıksız ve sınırsız… Şairin dediği gibi, “Çocuklar hıçkırır, anneler ağlar” … Ne diyordu atalarımız? “Ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar” …

Şüphesiz kimsenin ağlanması istenmez, hele de annelerin… Gel gör ki; sevinçler olsa da çoğu kez “çilekeş”  bir ömürdür, annelerin ömrü… Kolay değildir anne olmak, sosyal anlamda ve tıbben… Kendi açısından tatlı ancak aslında zorlu bir süreçtir, annelik… Doğumdan büyümeye ve hayatını sürdürmeye varan, uzun ve meşakkatli bir süreç… Anlatılması zor bir güçlükle çocuklarını büyütür, gece ve gündüz demeden… Yedirir içirir, temizler giydirir, yılmadan ve yorulmadan… Bitmez bu tatlı çile, büyüse de çocuk… Evladı kaç yaşında olursa olsun, o hep çocuktur anne nezdinde… Okulunu, işini, eşini, aşını ömür boyu düşünür… Tükenmez bir sevgi zinciri vardır, anne kalbinden çocuğuna doğru…

Böylesine sınırsız ve şartsız sevgi/özveri simgesi anneye layık çocuklar olmak her çocuğun vazifesi olsa gerek… Değişen şartlar ve imkanlar, dijital kültür etkileri, azalan nüfus, ebeveynle yaşama tercihinin değişmesi gibi faktörler son dönemlerde anne ve/veya babalar için kalabalık içerisindeki yalnızlık olmakta, maalesef…  TÜİK verilerine göre Türkiye’de 1 milyon 750 bin 900 yaşlı tek başına yaşamakta… Çankırı’da ise 7 bin 698 yaşlı yalnız yaşamakta… Şartlar değişebilir, insanlar değişebilir, kültür değişebilir, çok şey değişebilir ancak unutulmamalı ki, “anne” için çocuklarını bağrına basma ve onları koklama isteği asla değişmez… Anne sonsuz bir sevgi limanı, yeter ki o liman unutulmasın…

Anneler için en güzel söz henüz söylenmemiştir, sözler yetersiz kalır anneyi anlatmaya… Tüm anneleri minnetle, şükranla ve dua ile yâd ediyoruz… Bugün bizleri ziyadesiyle hislendiren kaybettiğimiz kendi annemiz; şehit annesi, evlat acısıyla karşı karşıya kalan anne, çocuklarını tek başına büyütme mücadelesi veren anne, çocuklarının engelini büyük bir sabırla paylaşan anne ve (maalesef) hayırsız evlada maruz kalan mahzun anne…

“Anne Cennet kapılarının ortasında” ve “Cennet annelerin ayakları altında” ise gerek var mı başka söze? Anneler günü kutlu olsun…