GONG: Sahipsiz Çankırı

Çankırı’da Yamuçlar  yaya üst geçit tamamlandı, Dedeler Köprüsü yaya üst geçit montajı  devam ediyor.

Yamuçlar yaya üst geçit için olumsuz yönde   söylenmedik  söz kalmadı.   Eleştirenlerin aksine fiziki ortamı göz önüne alarak olumlu yönde savunanlar arasındaydım.

Aksaray Belediyesi’nin E-90 Karayolu üzerinde yapımı devam eden  “Gazzeli Şehitler Yaya Üst Geçidi” haberini okuyunca şaşırdım.

Çankırı gazetesinde 12 Ağustos’ta  manşetten  verilen habere göre yaya üst geçidinde her şey düşünülmüş, yok yok!.. Çift taraflı asansör ve yürüyen merdiven, LED aydınlatma, güvenlik kameraları, yaklaşık 46 metre uzunluk, 6 metre genişlik. Sanırsınız ki uçak pisti ve araç geçişine göre   düşünülmüş.

Bilindiği kadar Karayolları kendisine ait yola  çivi çaktırmaz da Aksaray Belediyesi E-90 karayoluna nasıl yaya üst geçit yapıyor?..  Şimdiye kadar  biz neden düşünmedik! Aksaray’ın belediye başkanı belediye başkanı da sorun bizim belediye başkanlarımızda mı yoksa   Çankırı’ya bakan 15. Bölge  Karayolları T.C.’ye değil de başka bir ülkeye mi bağlı?

Önemli olan Çankırı’ya ilki yaşatmak, Çankırı’yı örnek aldırmak.  Yamuçlar yaya üst geçitte zorluklara rağmen  de harikalar yaratılabilirdi. Bunun için istemek, bu konuda iyi  yetişmiş, liyakat sahibi,  yaratıcı mühendisler istihdam etmek yeterli.

Gece  geç vakitte, uzun kış gecelerinde  Yamuçlar yaya üst geçitte  uzun yolu aşmak yürek ister…  Her yer karanlık, in cin top oynarken yalnız başınızasınız…  Başınıza iş gelse kendinizi nasıl savunacaksınız, nereye kaçacaksınız, , kendinizi üst geçitten aşağı mı atacaksınız, avazınız çıktığı kadar bağırsanız  sesinizi kim duyar?  Ortam aydınlık olup kameralar kayıtta olsa  en azından  suçlulara caydırıcı olur diye düşünüyorum.

Asansör ve  yürüyen merdiven Çankırı için  hayal veya lüks diyelim,  kamera ve ışıklandırma  zor mu, baştan düşünülemez miydi?..

Sözün özü, gelelim sadede…

“Çankırı sahipsiz” denildiğinde bize kızan  bazı “şak…şak!”çılar, “ evet efendim!” ciler, “el bağlayanlar” oluşturdukları algı ile gerçeği bir süre gizleseler de eninde  sonunda açığa çıkacağının bilincindeler.

Çankırı halkının  ağzı da, dili de var ama  korkudan konuşamıyor veya   kapalı kapılar ardında o da sessiz… O kadar sessiz ki, insanı sağır ediyor.

Çankırı  sahipsiz , geri kalmış il, diyoruz.   Çankırı geri kalmıyor, yerinde de saymıyor geri geri gidiyor beyler, bayanlar  geri… Öyle bir geri gidiş ki; yetişmek mümkün değil. Gelişmiş illeri örnek almaktan  yorulduk,  iyi örnek olmayı da beceremiyoruz.

İnsanın canı sıkıldığında “Çankırı bunu hak ediyor, müstahak!” diyenlerimiz olmuyor mu? Oluyor… Ancak,  Çankırı bu kadarını hak etmiyor.  Çankırı kaybedince sadece Çankırı’nın  geleceği kaybolmuyor,   aynı gemide olduğumuz ülke kaybediyor.