Hayallerimize dökülen betonlar

Nerde boş bir yer görsek hemen beton atıyoruz. Artık çaya ve Tuz mağarasına da beton atar duruma geldik. Kısaca hayallerimize geleceğimize hep beton atıyoruz.

Gazetemizin dünkü nüshasında İrfan Hoşafcıoğlu tarafından  “Bu ayıp bizim” yazısı kaleme alındı.

GONG köşesinde yayınlanan yazıda Hoşafcıoğlu, bazı yanlışlara değinirken birini, bana göre ise en önemlisini unutmuş yada görmezden gelmiş. Sözde şehir meydanı olarak lanse edilen ve inşaatına başlanılan yerin biranda yeni bir AVM’ye dönüşmesi.

Türkiye’de meydanı olmayan tek iliz. Meydanlar bir şehrin nefes alma yeridir. Meydanlar bir şehrin gelişmişlik düzeyinin aynasıdır. Fakat biz bundan hep yoksun kaldık.

Bu manada şehir meydanı konusunda bir çalışma yapıldı ve Çankırı Belediyesi tarafından 2023 yılında temeli atıldı. 2 yıldır bir türlü bitirilemeyen şey meydanlıktan da çıktı. Şehrin 2. AVM’si olma yolunda ilerliyor. Şehrin merkezine devasa bir betonarme dikildi. Sanki şehrin meydana değil de dükkana ihtiyacı varmış gibi dükkanlar eklendi. Dünyanın her yerinde vatandaş meydana inerken biz maalesef ne olduğu belirsiz bu yapıya basamaklarla çıkacağız. Geçmişte 2. Katta kütüphanesi olan tek ildik şimdide altı AVM üstü beton yığını bir il olacağız. Çok farklı hayaller kuruyorduk fakat hayallerimize devasa bir beton döküldü. Keşke en azından eski valilik arsası verilmeseymiş. Belki orası kültürel ve sosyal manada kullanılabilirdi.

Bir sürü yanlışın yapıldığı ve daracık alana sıkıştırılan şehirde gerçekten takdire şayan bir organizasyon yapıldı. Kitap fuarının ilimizde yapılmasında emeği geçenleri tebrik ediyorum ve teşekkür ediyorum.

Keşke ilimizin güzel bir meydanı olsaydı da bu ve buna benzer fuarlar, kültürel ve sosyal aktiviteler yılın 365 günü yapılabilseydi. 7’den 70’e herkes bu meydanlarda rahatça nefes alsaydı ve kültürel çalışmalara doysaydı.